|
|
||||||
|
||||||
|
گز می کنم خیابان های چشم بسته از بر را میان مردمی که حدودآ می خرند و حدودآ می فروشند! در بازار بورس چشم ها و پیشانی ها... و بخار پیشانی ام حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد...
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه یکم مرداد 1387 ساعت 20:45 | لینک ثابت |
پشت پرچین خیال حوری غول دیوانه ی شب درکله اش گاو می دوشد! سوت آواره ی مردی در شب... و عروسی در خواب دامنش پر شده از خاک زرد! سوت آواره ی مردی در شب... خواب انجیر سیاه گشته حرام به نفس های شغالی که مدام گوش بر آمدن گرگ و پلنگی بسته ست! سوت آواره ی مردی در شب... و سگ پیسه ی پیر پلک می بندد بر خش خش کیسه ی نان شبحی بر دیوار! سوت آواره ی مردی در شب... بره ی گمشده یی می ترسد گر بماند از گرگ ور بیاید از سگ! سوت آواره ی مردی در شب...
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 19:3 | لینک ثابت |
شب و روزت همه بیدار که آید شاید کور شد دیده بر این کوره ره شایدها! شاید ـ ای دل! ـ که مسیحا نفست آمد و رفت باختی هستی خود بر سر می آیدها...
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 ساعت 20:26 | لینک ثابت |
چند روزاست که دیوانه ی دیوانه ام! عیناً قاطری که حجم و وزن بار فردایش را می فهمد کرخت و پهن... و عشق چند کیلو موز نه چندان اعلاست برای بیماری که نفس هایش به شماره افتاده است! خودکار بیک هر کشف ادبی را لوث می کند و مداد رئالترین قلم است برای استعاره های دوستانه و قرار و مدار سک س ی! فکر می کنم باید چهار کیلو به وزنم اضافه شود و دارایی ام را دو برابر کنم تا بتوانم شکوه هستی را با نثری کلاسیک توصیف کنم! و کاغذ های کاهی به قطعه زمینی شبیه اند که از دستی پاک به ارث مانده اند!
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه بیستم تیر 1387 ساعت 14:59 | لینک ثابت |
ببار! ببار! بر گرگ باران دیده ببار! می تکانم خود را و خیره می مانم بر دشت سفید و بی کرانه یی که هیچ جنبنده ای در آن نمی جنبد!
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 2:0 | لینک ثابت |
ما بدهکاریم به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند: معذرت می خواهم! چندم مرداد است؟ و نگفتیم... چون که مرداد گور عشق گل خون رنگ دل ما بوده ست!
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه ششم تیر 1387 ساعت 13:0 | لینک ثابت |
حس های نهفته در پشته هر سلام به شعر و شاعران چندان ربطی ندارد! آنان چاقو می سازند برای تراش چوبی یا قاچ قاچ خربزه در سفر شما مختارید که برای لوله کردن روده های هم از آن استفاده کنید! پیروزمندانه سیگارش را روشن می کند و چشمان را تنگ اما آنان دست بردار نیستند! هی!درد دزدان گند جوراب! هی! مورچه های عینکی! چشم تنگ کردنتان کرشمه ی شماست برای بیوه دخترهای رنگ پریده ی رمانتیک ! پری های پرپنبه یی شعر فردای شما! زبانتان مار را از لانه بیرون می کشد! عمودی ها و افقی هاتان بی حکمت نیست! اگر سلام را نمی خواستید ما مجبور به تکرار این همه حقارت نمی شدیم! سلام!دزد سیگار های خودم و عروسک یک چشم دخترم! سلام!قاتل برادرم! سلام ! مهمان ناخوانده! سلام!خستگی های بی پایان نان کفش رنگ... سلام! ای همه ی ناتوانی ها! نداشتن ها! سلام! ای همه ی عرق های شرم! سلام ! ای زندگی ! ای ملال بی پایان ! سلام ! ای دل قاچ قاچ!
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 20:32 | لینک ثابت |
به شبنمی می ماند آدمی و عمر چهل روایتش به لحظه ی رویت نور بر سطح سبز برگی می لغزد و بر زمین می چکد تا باری دیگر و کی؟ و چه گونه؟ و کجا...؟
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه سوم تیر 1387 ساعت 22:53 | لینک ثابت |
خورشید که رفت اون وقت زمین سیاه سیاه شد! این هم به هر حال برای خودش معماییه! اما همه ی حرف من این نیست! یکی از حرف هام توجیه وجود گربه هاست! بدون دروغ بدون عقده بدون تنهایی روی زمین ورجه ورجه می کنند و اسم ورجه ورجه هاشون هم می ذارن:زندگی! نه کسی سرشون کلاه می ذاره نه سر کسی کلاه می ذارن! اصلا نمی دونن سر چیه! برای امتحان بگو: پیشی!سرت کو؟ زل می زنه به چشمات دمش تکون می ده! از گربه ها که بگذریم می رسیم به اولین حرکت اضافه! رفتم که سیگارم از رو میز بردارم! بی خودی از کنار پنجره سر در آوردم! این نشونه ی یه اتفاقه قطعا هر اتفاقی از یه حرکت اضافی شروع شده! گربه ها فقط تو حرکات اضافه با ما وجه تشابه دارند! تشابه هر حیوان و نباتی به انسان مالیات کمرشکنی داره که تاریخ از شهرونداش می گیره... اسب ها تو جنگ ها کشته شدن و گربه ها تو بمبارون ها اما به جاش پنگوئن ها واکسینه می شن به بال ماهی آزاد حلقه ی شناسایی سنجاق می کنن درختا صاحب شناسنامه ان! خورشید که بره زمین سیاه سیاه میشه! اونوقت آدم تو خواب و بیداری یه ببر می بینه که میاد میره تو چشم آدم... گوش بدی یا گوش ندی اون فحش خودش می ده! درست با ادبیات آدمای سبیلوی بی سواد! صحبت از خواهر آدم می کنن و تجاسن های غیر اخلاقی... که چی؟که چرا ما را از نعمت انقراض محروم می کنین؟ خورشید که بره خیلی چیزا اتفاق می افته چون زمین سیاه سیاه می شه...
مطالب این وبلاگ از هیچ سایت یا وبلاگ دیگری کپی نمی شود و برای اولین بار در اینترنت به نمایش در می آیند.
نوشته شده توسط ashil در جمعه هفدهم خرداد 1387 ساعت 19:51 | لینک ثابت |
مادربزرگ؟ گم کرده ام در هیاهوی شهر آن نظربند سبز را که در کودکی بسته بودی به بازوی من! در اولین حمله ی ناگهانی تاتار عشق خمره ی دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست! دستم به دست دوست ماند پایم به پای راه رفت! من چشم خورده ام! من چشم خورده ام! من تکه تکه از دست رفته ام در روزروز زنده گانی ام!
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 ساعت 11:53 | لینک ثابت |
پا می چرخانم رو به این منظر ناگزیر! بر این شب غم انگیز هزار سایه... و چون مگس سیری می ترسم از اشباح در سکوت اسکلت کهنه ی این قاطر هزار ساله را دید می زنم!
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 2:54 | لینک ثابت |
ریه ها در زحمت... ناشناسی دیروز عمودی راه می رفت مات و مبهوت معمای حیات! ناشناس در امروز افقی خوابیده است باز مبهوت معمای حیاتی دیگر ریه ها آسوده!
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387 ساعت 20:11 | لینک ثابت |
چشم من و افق! باد و صدای گاو در پشت سر! زنبور گم شده کندوی خویش را از یاد می برد!
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 17:5 | لینک ثابت |
این لکه های عمیق و کبود بر دست و رویا ...و حال یادگار نیش هزاران افعی دست آموزند! غلت می زنم و در این بی قراری شیرین بی آنکه پلک بزنم چشم بر انتهای جاده می دوزم! کش می آید سرم در زیر فشار دگردیسی! فردا صبح قطعا جز خزنده گان خواهم بود!
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 ساعت 17:41 | لینک ثابت |
شب در چشمان من است به سیاهی چشم هایم نگاه کن! روز در چشمان من است به سفیدی چشمان من نگاه کن! شب و روز در چشمان من است به چشم هایم نگاه کن! پلک اگر فروبندم جهان در ظلمات فرو خواهد رفت!
نوشته شده توسط ashil در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 0:19 | لینک ثابت |
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 22:30 | لینک ثابت |
دنیای دیوانه! هنوز که هنوز است آدم هایش به شب می گویند شب و به روز می گویند روز! ....فرخنده رفت!!!
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:9 | لینک ثابت |
وقتی ما آمدیم اتفاق اتفاق افتاده بود! حال هر کس به سلیقه ی خود چیزی می گوید و در تاریکی گم می شود!
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:12 | لینک ثابت |
سیاه سیاهم! با زرد هم آهنگم کن!استاد!!! گاه حجم یک کلاغ کنتراست یک تابلو را حفظ می کند!
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:40 | لینک ثابت |
بر گردن عشق ساده ام که انگشترش نخی ست گلوبند زمردین شعر مرا باور نمی کند کسی... لعنت به شعر و من!
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 19:57 | لینک ثابت |
مارون بود که می خواند مست می گذشت! پیش روی من همه دشت بود پشت دشت! پیش روی تو همه کوه بود راه های پیچ پیچ... تابستانی را به خاطر سپرده ام و دیگر هیچ!
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:1 | لینک ثابت |
جا مانده است چیزی جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد... نه موهای سیاه نه دندان های سفید!
نوشته شده توسط ashil در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 16:47 | لینک ثابت |
سنگ معلق همراه! در این سقوط بی انتها مدارم خواهی شد آیا تا عمری به دور تو بچرخم؟ جاذبه از تو دافعه از من!
نوشته شده توسط ashil در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 16:37 | لینک ثابت |
به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد.
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387 ساعت 15:11 | لینک ثابت |
دیگر نه از خدا خواهم گفت و نه از عشق... تو از هر گفته ای گویاتری!
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 ساعت 23:25 | لینک ثابت |
نیستیم... به دنیا می آییم عکس یک نفره می گیریم! بزرگ می شویم عکس دو نفره می گیریم! پیر می شویم عکس یک نفره می گیریم... و بعد دوباره باز نیستیم...
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 ساعت 23:37 | لینک ثابت |
برمی گردم با چشمانم که تنها یادگار کودکی منند ... آیا مادرم مرا باز خواهد شناخت؟!
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 22:49 | لینک ثابت |
گل را تو گل گفتی و گل گل شد... ورنه گل نباتی بیش نبود روئیده بر کناره ی جاده ی قول قرارها مشتاق نور و رزق روزی خویش!
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 22:36 | لینک ثابت |
دم به کله می کوبد و شقیقه اش دو شقه می شود بی آنکه بداند حلقه ی آتش را خواب دیده است عقرب عاشق!
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 22:31 | لینک ثابت |
پدرم می گوید: کتاب ! و مادرم می گوید: دعا! و من خوب می دانم که زیبا ترین تعریف خدا را فقط می توان از زبان گل ها شنید...
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 17:47 | لینک ثابت |
چه مهمانان بی دردسری هستند مرده گان! نه به دستی ظرفی را چرک می کنند و نه به حرفی دلی را آلوده! تنها به شمعی قانعند و اندکی سکوت...
نوشته شده توسط ashil در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 19:9 | لینک ثابت |
خسته ام من! خسته از این زندگی! خسته از این روزهای پر ملال! بال می گیرد کلاغ روح من تا کنار دشت سبز بی ملال!
نوشته شده توسط ashil در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 17:50 | لینک ثابت |
سرخ می شود از شرم ستاره ی زهره دربرابر نگاه هیز دوربین هابل که سوت می زند و وقیحانه آدامس می جود!
نوشته شده توسط ashil در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 17:40 | لینک ثابت |
می گویند نسل دایناسورها منقرض شده است... پس من چرا زنده ام؟
نوشته شده توسط ashil در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 17:26 | لینک ثابت |
آسمان بغض کرده
نوشته شده توسط ashil در جمعه بیست و سوم فروردین 1387 ساعت 1:43 | لینک ثابت |
من و مست و تو دیوانه ما را که برد خانه؟ گفتم که رفیقی کن با من که منت از خویشم
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 ساعت 16:44 | لینک ثابت |
وقتی ملتی با هم مست می کنند . وقتی سران ملتی مست می کنند .
وقتی مست ها ریاست می کنند . وقتی روسا مست می کنند .
وقتی همه چیز عوض می شود . و همه هشیاران هم مست می کنند .
چرا من و تو هشیار باشیم . بیا ما هم مست کنیم .
شاد و سرخوش و نفهم . که زنده ایم ، چرا زنده ایم ؟
جهان مست کرده . شما هم مست باشید و راست .
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 ساعت 16:23 | لینک ثابت |
دستم به کلمات نمیرود! هر چه سعی کردم نشد چیزی که میخواهم را اینجا بنویسم... چیزی نباید نوشت شاید... این روزها خدا هم انگار آواز میخواند، خیلی قشنگ...
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه بیستم فروردین 1387 ساعت 17:38 | لینک ثابت |
مرا صد بار از خود برانی دوستت دارم به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم چه سود از مهر ورزیدن چه حاصل از وفا کردن مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم
نوشته شده توسط ashil در سه شنبه بیستم فروردین 1387 ساعت 15:16 | لینک ثابت |
آتشي جاويد صورتك هاي نيمه پيدا پازل نيمه پيدا را تكميل مي كنم يك ويالون نيمه سوخته يك قفل از جنس گل نيلوفر تابوتي از شيك ترين مخمل هاي نگاه و قبر هايي با بازترين حنجره ها تبري با زوزه اي شبيه لالايي مادرم و دستي خالي خالي به حجم من..... نيمه پنهان را
نوشته شده توسط ashil در جمعه شانزدهم فروردین 1387 ساعت 13:25 | لینک ثابت |
خدا روستا را بشر شهر را . . . ولی شاعران آرمانشهر را آفریدند که در خواب هم خواب آن را ندیدند
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 ساعت 20:48 | لینک ثابت |
خورشید ، شبی به خانه ی ما سر زد از غرب ، شبی سرزده آمد ، سرزد بین ِ خودمان باشد : از آن لحظه به بعد ، نبض و ضربان ِ قلب ِ من ، بهتر زد اصلن بگذارید بگویم ! آن شب ... عقل از سر ِ من پرید ، روحم پَر زد انگار خدا ، به دست ِ او خواست مرا ... نه ... قید ِ مرا به شیوه ای دیگر زد در تیر ترین ماه ِ خدا یکدفعه از راه رسید و حرف از آذر زد آن روز خدا هم اشتباهی ، روی ِ اندام ِ فرشته ، صورت ِ دختر زد وّ بعد خدا سؤالی از خود پرسید : ـ یک دختر ِ بی غرور هم می ارزد ؟ این دختر ِ مغرور که گفتم ، آن شب با کاسه ی آش ِ نذری آمد ، در زد
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 ساعت 20:45 | لینک ثابت |
دو تا پرنده ی در جست و جوی هم بودند دو مرغ عشق که در آرزوی هم بودند و َ چشم های دو تاشان بدون پلک زدن شبیه پنجره هایی به سوی هم بودند برای هم فقط آواز ِ عشق می خواندند تمام ِ همّ و غم و آبروی هم بودند به غیر " عاشقتم " حرف دیگری نزدند ، تمام ِ عمر که در گفت و گوی هم بودند یکی از آن دو پرنده ، غروب ِ یک جمعه نگاه کردم ، اخم هاش توی هم بودند یواشکی به خودش گفت ، صحنه ی نحسی ست : ـ دو لنگه کفش که آن روز روی هم بودند نمای آخر این فیلم ، سقف ِ یک ایوان ، دو تا قفس که فقط رو به روی هم بودند !
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 ساعت 20:35 | لینک ثابت |
خيابان بر حس مرد قدم ميزد تجارت چشمها و رنگها سياه....صد خاكستري...هزار و ناگهان....يك صورتی مرد زير لگدكوب آسمان هم ديگر با خاكستري معامله نكرد. فردا مردي سياه شده از تب ميمرد و...خاكستري....هزار و یک
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 ساعت 20:28 | لینک ثابت |
هم مرگ برجهان شما نیز بگذرد
نوشته شده توسط ashil در یکشنبه یازدهم فروردین 1387 ساعت 20:5 | لینک ثابت |
من از خدا خواستم،
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه هشتم فروردین 1387 ساعت 18:0 | لینک ثابت |
در اخرين لحظه ديدار به
نوشته شده توسط ashil در پنجشنبه هشتم فروردین 1387 ساعت 17:54 | لینک ثابت |
عشق يعني يك سلام و يك درود
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه هفتم فروردین 1387 ساعت 17:59 | لینک ثابت |
نوشته شده توسط ashil در چهارشنبه هفتم فروردین 1387 ساعت 17:31 | لینک ثابت |
حتما باید عاشق باشی تا :
چند ساعتی می شود که زیر باران نشسته ام ،
ولی انگار که بی فایـده است !
گویی راست می گفت سهراب : " عــشـق را زیر باران باید جست... ! "
نوشته شده توسط ashil در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 ساعت 12:28 | لینک ثابت |
|
درباره وبلاگ
 فهرست اصلی
آرشیو موضوعی
پیوندها
امکانات
| |||||
